Bu yalnız bir adamın şarkısıdır.
Ihlamur ağaçlarıyla dolu bir yoldan geçerken,
Baharın bereket ve güzelliğini en iyi zamanda hissedip,
Uzaklarda olmak.
Her zaman yalnız olabilmek.
Ruhun adeta şaha kalktığı anlarda,
Yaşamdan haberdar olup,
Mis gibi taze havayı bitirmek istermişçesine,
Koklamak… Koklamak…
Yalnız bir adamın şarkısı bu.
Dağlara bakan geniş, yemyeşil,
Ve binbir türlü çiçeğin süslediği çayırlarda,
Sadece koşmak. Nefesi bile hissetmeden.
Korkmadan yerlere atlamak.
Ve o anda. Mistik müziği ruhta dinlemek.
Tabi ki uzaklarda.
